Wyjedź na głębię i zarzućcie sieci swoje na połów. (Łk 5:4)

Dalej podobne jest Królestwo Niebios do sieci, zapuszczonej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju, którą, gdy była pełna, wyciągnęli na brzeg, a usiadłszy dobre wybrali do naczyń, a złe wyrzucili. (Mt 13:47-48)

Królestwo Boże podobne jest do sieci...

Rybołóstwo jest naszą pasją. Sieć mamy szeroką, choć - i w tym słabość - czasem podartą, mocno nadwyrężoną. Ponieważ jesteśmy rybakami z zawodu, powołania i zamiłowania, nie zniechęcamy się reperowaniem sieci. Nie poddajemy się łatwo. Czasem jesteśmy zmęczeni. Wracamy na brzeg po nocy nieudanych połowów. Nawet nie pytamy dlaczego się nie udało. Nie ma na to czasu. Chcemy tylko zebrać siły i przygotować się na następną wyprawę. Gdy bliscy jesteśmy zniechęcenia - nasz Nauczyciel mówi, byśmy płynęli na głębię. Zdrowy rozsądek czasem trzeba zostawić w porcie. Trzeba płynąć, bo przecież nie zdarzyło się, by Nauczyciel nie miał racji. Tak! Tym razem też wiedział lepiej niż my. Zagarniamy mnóstwo ryb. Ryby wszelkiego rodzaju, nie gardzimy żadną. My mamy je łowić, a nie oceniać. Na ocenę przyjdzie czas później.

Możemy domyślać się, że to modlitwa Dawida (w Psalmie nie wymienia się jego imienia). Modlitwa pełna wielkiego poczucia krzywdy, niesprawiedliwości. Apel do Boga: "Powstań, Panie! Nie zapominaj ubogich!" (w.12). Tak, jakby zapomniał... A przecież - wyznaje autor Psalmu kończąc modlitwę - "westchnień biedaków wysłuchujesz, Panie".